Γράφει η Μπεττίνα Γραφίδου

Εκπαιδευτικός MSc

Επικεφαλής της «Όμορφης Πόλης»

Η διπλή αυτοκτονία των δύο 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη, δεν είναι ένα «τραγικό περιστατικό» που απλώς μας συγκλονίζει για λίγες ημέρες μέχρι να χαθεί κάτω από την επόμενη είδηση.

Είναι ένας κοινωνικός καθρέφτης. Και ο καθρέφτης αυτός δείχνει μια κοινωνία που μαθαίνει στα παιδιά της να επιβιώνουν, αλλά όχι να αντέχουν.

Να αποδίδουν, αλλά όχι να μιλούν.

Να φαίνονται καλά, αλλά όχι να είναι καλά.

Δύο κορίτσια 17 ετών δε θέλησαν να φύγουν  από τη ζωή.

Θέλησαν να φύγουν από μια εποχή που οι έφηβοι μεγαλώνουν μέσα σε μια διαρκή πίεση: πίεση επιτυχίας, κοινωνικής αποδοχής, ψηφιακής έκθεσης, συναισθηματικής μοναξιάς.

Μια γενιά παιδιών που επικοινωνεί ασταμάτητα, αλλά συχνά δεν ακούγεται ποτέ πραγματικά.

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο η πράξη. Είναι η σιωπή που πιθανόν προηγήθηκε. Οι αόρατες κραυγές. Τα σημάδια που ίσως θεωρήθηκαν «εφηβεία», «υπερβολή», «φάση».

Σε μια κοινωνία που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την ψυχική υγεία είτε ως πολυτέλεια είτε ως αδυναμία, τα παιδιά μαθαίνουν να κρύβουν το σκοτάδι τους για να μην ενοχλήσουν.

Και το σχολείο; Συχνά εγκλωβισμένο σε ύλη, εξετάσεις και διοικητικές ασφυξίες, παλεύει να χωρέσει τον άνθρωπο μέσα σε αριθμούς και επιδόσεις.

Οι εκπαιδευτικοί καλούνται καθημερινά να γίνουν παιδαγωγοί, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί και γονεϊκά υποκατάστατα, χωρίς ουσιαστική στήριξη από μια οργανωμένη πολιτεία πρόληψης και ψυχικής φροντίδας.

Η αλήθεια είναι σκληρή. Τα παιδιά σήμερα δεν πεθαίνουν μόνο από όσα τους συμβαίνουν, αλλά και από όσα δεν βρίσκουν χώρο να πουν.

Από την έλλειψη νοήματος, σύνδεσης, ασφάλειας. Από μια κοινωνία που επενδύει περισσότερο στην εικόνα παρά στη σχέση.

Αν αυτή η τραγωδία δεν μας οδηγήσει σε βαθύ αναστοχασμό για το πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, τότε θα περιοριστούμε ξανά σε δημόσια θλίψη χωρίς συλλογική ευθύνη.

Και αυτό θα είναι η μεγαλύτερη αποτυχία μας.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο μέλλον!

Χρειάζονται λόγο να θέλουν να φτάσουν μέχρι εκεί!!